Nie przejmuj sobą, serce, skarg dowiewu,
Nie w twoją one-ć zwrócone samotnię;
Wiatr niesie… równie spowiada się drzewu…
Wszak zawiodłoś się już tylokrotnie…

Nie łudź się wieśćmi. Nikt cię tam nie czeka…
Każdy swój żywot gniecie, jak przystoi —
A jeśli ktoś tam nędznie zanarzeka,
No toć tam sami swoi.