Przejdź do treści Przejdź do menu Przejdź do wyszukiwarki

Podziel się tym

Tadeusz Miciński

Nuży mię ta sina dal…

Nuży mię ta sina dal,
która nie ma grozy ciemnej Orki:
morze — ogród, wodorosty fal —
i delfinów stado, jak amorki.

Tu Czatyrdah nie śnieży w obłokach,
pieśnią wojny nie brzmią minarety,
urzan rośnie na Gireja zwłokach,
łez fontanny śnią milczeniem Lety.

Podziel się tym

Co o tym myślisz?

Lubisz tę stronę? Wesprzyj jej rozwój!

Filiżanka kawy i ciastko

Od 12 lat tworzę serwis Exerim.pl. Jeśli lubisz tu wracać – postaw mi wirtualną kawę, aby wspomóc mnie w dalszym rozwoju projektu. Wsparcie, nawet najmniejsze, daje mi motywację do dalszego działania. Dziękuję!

Wirtualna kawa — jednorazowe wsparcie, bez zobowiązań. Dowolna kwota, przelew tradycyjny lub BLIK.

Czy wiesz że…

  • Słowo „wiersz” wywodzi się z łacińskiego versus, co pierwotnie oznaczało „wracanie pługiem do początku bruzdy”. Nawiązuje to do rytmicznego powrotu do nowej linii po zakończeniu poprzedniej.
  • Każda liryka jest poezją, ponieważ należy do formy wiersza i operuje środkami poetyckimi, ale nie każda poezja to liryka, bo może być też epicka lub dramatyczna.
  • W 1881 roku na łamach czasopisma „Puck” zaproponowano wyrażanie emocji za pomocą stworzonych ze znaków typograficznych twarzy. Były to kilkuwierszowe, niemożliwe do prostego wpisania między wyrazami, pierwowzory dzisiejszych emotikonów.