W skorupach ruder owiniętych drutem
życie czka smród spleśniałej zupy
w zawszonym sitowiu włosów nie zapomnij
dziecięcych oczu
bawią się mrokiem
kołowaty głód przylepia
strupy snów do bagniska podłóg
(za oknami raz, dziesięć, sto na dzień
wypełzły po życie trupy)