Przejdź do treści Przejdź do menu Przejdź do wyszukiwarki

Podziel się tym

Maria Konopnicka

Czy to była wizja życia

Czy to była wizja życia,
Czy gra tylko wyobraźni?
— Rozwiąż, dobra gospo moja,
Tę zagadkę, co mnie draźni! —

Ale gospa nie ma czasu,
Bo od rana już zaczyna
Na tej mojej srebrnej ławce
Trzepać ślubną suknię syna.

Syn — ten w sukni się nie ostał
Ani z kości, ani z ducha…
— Na trjesteńskim gdzieś jarmarku
Porwała go zawierucha.

Na trjesteńskim gdzieś jarmarku
Serc junaczych dużo ginie…
— Tam tańcuje u hecarzy
Panna w cudnej pantominie…

Trzy dni tylko mu już brakło
Do małżeńskich świętych znaków,
A poleciał, jak ten wicher,
Za wędrownych szlakiem ptaków…

A poleciał, jak ta burza,
Czarną świecę sobie złamał…
— Nie, nie mogę, matko miła,
Nie, nie mogę, bobym kłamał! —

Gorzko płacze dobra gospa
Tej największej serca straty,
Tych rozwianych ideałów,
Trzepiąc ślubne syna szaty.

Płyną bujnie łzy rzęsiste
Po zoranej, śniadej twarzy;
Coraz silniej trzepie suknie
Zgubionego u hecarzy.

I dziwaczną swoją powieść
To urywa, to zaczyna…
Z ideałem się rozstała,
Lecz nie może z suknią syna.

Lecą pyłki drobne, świetne,
Tańczą w słońca rannym blasku,
A od gór gdzieś echa biją
Ni to śmiechu, ni poklasku…

Lecą, tańczą pyłki świetne
Na słonecznej złotej linie
Pantominę ideału
Mnie i gospie mej, Reginie.