XLVI.

Gdy słyszę piosnkę tę smutną,
Którą mi luba nuciła,
Pierś mi z boleści nabrzmiewa
Jak gdyby strzała w niéj tkwiła…

Tam — po nad świerki ponure,
Tęsknota myśl mą porywa…
Pierś na wspomnienie méj straty
Gorżkiemi łzy się zalewa…