Czytelniku sielankowy,
Trzeźwy, spokojny człowieku.
Rzuć tych pieśni kwiat niezdrowy,
Wykąpany w orgii ścieku.

Jeśli cię szatan nie wdrożył,
W swej retoryki misterie,
Lepiej, byś księgę odłożył,
Bo znajdziesz we mnie — histerię!

Lecz jeżelibyś zrozumiał,
Jak w otchłań spoglądać trzeba,
Czytaj, byś kochać mię umiał!

Duchu, co tęsknisz — i nieba
Szukasz, by stanąć w tym niebie,
Żałuj mię!… Lub przeklnę ciebie.