Przejdź do treści Przejdź do menu Przejdź do wyszukiwarki

Kazimiera Zawistowska

Agrypina

Pieszczotą numidyjskiej gięła tygrysicy
Do stóp swoich ich głowy — bo szli żądzą pijani,
W objęcia tej monarszej, tej okrutnej pani,
I Romy patrycjusze i wasale dzicy.

Wschód i Zachód objęła w swej krwawej łożnicy
Pragnąc zabić rozkoszą te sny, co jej w dani
Wlokły Furie — Hadesu wydarte otchłani
Trupie lica, bezsennej szydzące źrenicy.

Krwi ją dławią wyziewy… dławi ją tęsknota
W murach Romy, za jasnej Kampanii brzegami…
Więc tam, w Baji zatoce, z purpury i złota

Czeka statek, jak mewa z lotnymi skrzydłami…
Czeka statek w mirtowe ukryty zarośle
I Charon, na swym długim czeka wsparty wiośle.