Przejdź do treści Przejdź do menu Przejdź do wyszukiwarki

Podziel się tym

Jadwiga Łuszczewska (Deotyma)

Jak dziś widzę

Jak dziś widzę, czas się liczy
Na godziny, nie na wieki.
Ledwiem weszła w dzień zwodniczy,
Już mój wieczór niedaleki.

Nazbierałam setki wiązek;
Lecz się z bliska pokazało
Więcej zielska niż gałązek —
Dużo ciernia — kwiecia mało.

Nie utrzymać ich już w ręku!
Więc wyrzucam je po drodze,
I z wielkiego niegdyś pęku
Do tych kilku kwiatów schodzę.

Czasem kłos tam zamigoce,
Jagodowa kiść wyrośnie,
Miłe oczom te owoce,
Lecz spożywam je żałośnie.

Bo nie dzielę już ich z temi,
Z kim dzieliłam dnie majowe.
Już pół serca mego w ziemi,
I o drugą drżę połowę.

I to jednak, co zostało,
Złoci zachód mego słońca.
I niech wiązką będzie małą,
Byle donieść ją do końca.

1877